Sürmene’ye nam kazandıran aslında Sivri denilen Sürmene Kaması’dır.Diğer adı ise oluklu kama olarak geçer.1950 lerde bu kamanın yapımının yasaklanmasıyla ustalar çakı ve bıçak yapımına devam etmişlerdir.Bu bıçakların yapımında o dönem farklı olarak manda, sığır boynuzu yada kemiklerini saplarında kullanmışlardır.Ayrıca bıçağın üzerine işlemeler ve isim yazarak başka bir boyut kazandırmışlardır.Sürmene bıçağının tarihinin, M.Ö. 1000 yıllarına kadar uzanmakta olduğu rivayet edilir. Maden kaynakları zengin olan bölgenin bıçağının meşhur olmasındaki en önemli sebep, ustaların çeliğe su vermedeki maharetinde saklıdır. Eski tarihlerde çeliğe su verme işi yunus yağı ile yapılmaktaymış. Sonradan yunus yağı yasaklanınca normal su kullanılır olmuş. Eski ustalar yunus yağı ile su verilen bıçakların daha iyi ve keskin olduğunu söylemektedirler.Nesiller boyu bu ata mirası el sanatı hala Trabzon Sürmene’de devam etmektedir.